Brāhmaṇya-प्रश्नः — The Inquiry into Attaining Brāhmaṇya
Mataṅga–Gardabhī Itihāsa
षष्टिहद उपस्पृश्य चान्नदानाद् विशिष्यते । दशतीर्थसहस्त्राणि तिसत्र: कोट्यस्तथा परा:
ṣaṣṭihada upaspṛśya cānna-dānād viśiṣyate | daśa-tīrtha-sahasrāṇi tisraḥ koṭyas tathā parāḥ ||
Matapos isagawa ang ritwal ng paglilinis sa pamamagitan ng paghipo sa tubig, ang tao ay nagkakamit ng natatanging dakilang kabutihan sa pagbibigay ng pagkain (annadāna). Sinasabing ang gantimpala nito’y katumbas ng kabutihang dulot ng sampung libong banal na pook-paliguang (tīrtha), at higit pa—tatlong crore pa nga—kaya’t itinataas ang annadāna bilang pangunahing kawanggawang dharmiko.
अजड्रिय उवाच
The verse elevates annadāna (giving food) as an exceptionally powerful form of charity, portrayed as surpassing or equaling vast quantities of tīrtha-related merit; it frames nourishment of others as a high dharmic act.
Ajadriya is praising specific dharmic practices by ranking their spiritual efficacy: after noting ritual purification (touching water), he declares that giving food is especially meritorious, comparing its fruit to immense pilgrimage merit.