तीर्थवंशोपदेशः
Tīrtha-vaṃśa Upadeśa: Instruction on the Fruits of Sacred Waters
अगोप्तारश्न॒ राजानो बलिषड्भागतस्करा: । समर्थाक्षाप्पदातारस्ते वै निरयगामिन:
agoptāraś ca rājāno bali-ṣaḍbhāga-taskarāḥ | samarthāś cāpy adātāras te vai niraya-gāminaḥ ||
Wika ni Bhishma: Ang mga haring hindi nagtatanggol sa kanilang nasasakupan, ngunit kumukuha ng ikaanim na bahagi ng kita ng bayan bilang buwis—na parang magnanakaw—at yaong may kakayahan ngunit hindi nagbibigay ng kawanggawa: ang mga iyon ay tiyak na mapupunta sa impiyerno. Ipinapakita ng taludtod na ang kita ng hari ay nagiging makatarungan lamang kapag katapat nito ang tungkuling magtanggol at maging mapagbigay.
भीष्म उवाच
Taxation is justified only when the ruler fulfills dharma: protecting the people and practicing generosity. Taking revenue without protection is equated with theft, and stinginess despite capacity is condemned; both lead to severe karmic consequences.
In Bhishma’s instruction on dharma (especially duties of rulers), he warns about the moral accountability of kings: failure in protection and charity, while still extracting the traditional one-sixth levy, is portrayed as criminal and spiritually ruinous.