अहिंसयित्वा ब्रह्महत्याविधानम् / Brahmahatyā incurred without physical violence
मेदानां पुल्कसानां च तथैवान्तेवसायिनाम् । कृतं कर्माकृतं वापि रागमोहेन जल्पताम्
medānāṁ pulkasānāṁ ca tathaivāntevāsayinām | kṛtaṁ karmākṛtaṁ vāpi rāgamohena jalpatām ||
Wika ni Bhishma: “Yaong mga dinaig ng pagnanasa at pagkalito, at sa harap ng madla’y nagyayabang tungkol sa mga gawang may kabutihan—ginawa man talaga o hindi—ay dapat ituring na hindi hihigit pa sa mga Meda, Pulinda/Pulkasa, at Antyaja (mga itinuturing na nasa labas ng uri). Ang aral: ang pag-aanunsiyo sa sarili at ang huwad na pag-angkin ng kabutihan ay nagpapababa ng dangal, anuman ang kapanganakan o katayuan.”
भीष्म उवाच
Merit is diminished by vanity: proclaiming one’s good deeds (or falsely claiming them) out of attachment and delusion is ethically degrading. True dharma values sincerity, restraint in speech, and inner integrity over public self-advertisement.
In Anushasana Parva, Bhishma continues instructing Yudhishthira on dharma and proper conduct. Here he censures those who, despite belonging to higher social ranks, become driven by rāga and moha and boast before people about virtuous acts done or not done, equating such conduct with socially condemned statuses to stress moral, not merely birth-based, evaluation.