Shloka 24
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
दशवर्षसहस्राणि दशाष्टी च शतानि च । नष्टपानीयपवने मृगैरन्यैश्न वर्जिते
daśavarṣasahasrāṇi daśāṣṭī ca śatāni ca | naṣṭapānīyapavane mṛgair anyaiś na varjite ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sa loob ng sampung libong taon, at dagdag pang sampung taon at walong daang taon (ibig sabihin, 10,800 taon), sa isang malaking gubat na nawalan ng maiinom na tubig at mabuting hangin—(doon ka maninirahan).” Sa diwa ng salaysay, ang pahayag na ito ay isang mabigat na sumpa: isang napakahabang pag-iral na punô ng takot sa isang di-matinong ilang, ipinakikita ang bunga ng galit at maling gawa sa pamamagitan ng pagkaputol sa mga biyayang nagbibigay-buhay (tubig, hangin, kaligtasan) at sa pakikisama ng iba.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores karmic and ethical consequence: intense anger and harmful intent culminate in prolonged suffering—symbolized by deprivation of water and air and life among fearful wild conditions.
Within Vaiśaṃpāyana’s narration, a curse-like pronouncement is being reported: the target is condemned to dwell for 10,800 years in a harsh forest lacking drinkable water and healthy air, amid wild beasts.