Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu
Gṛhastha-Vrata
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें गौतमी ब्राह्मणी; व्याध
madirāśvasya putras tu dyutimān nāma pārthivaḥ | mahābhāgo mahātejā mahāsattvo mahābalaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang anak ni Madirāśva ay naging haring tanyag sa pangalang Dyutimān—lubhang mapalad, maningning sa karangalan, dakila sa lakas ng loob at katatagan, at makapangyarihan sa lakas. Kaya ang salaysay ay lumilihis mula sa naunang pag-uusap ukol sa dharma tungo sa angkan at pagkatao ng isang pinuno, ipinakikitang ang kahusayan ng pagkahari ay nakaugat sa kabutihan, sigla, at dangal na moral.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ideal qualities of a ruler—splendor, strength, steadfast character, and noble fortune—implying that kingship is validated not merely by birth but by manifest virtues and moral stature.
Vaiśampāyana introduces (or continues) a genealogical-narrative segment by naming Madirāśva’s son as King Dyutimān and describing his eminent qualities, marking a transition from the preceding dialogue to a focus on royal lineage and character.