Previous Verse
Next Verse

Shloka 9

Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu

Gṛhastha-Vrata

इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें गौतमी ब्राह्मणी; व्याध

madirāśvasya putras tu dyutimān nāma pārthivaḥ | mahābhāgo mahātejā mahāsattvo mahābalaḥ ||

Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang anak ni Madirāśva ay naging haring tanyag sa pangalang Dyutimān—lubhang mapalad, maningning sa karangalan, dakila sa lakas ng loob at katatagan, at makapangyarihan sa lakas. Kaya ang salaysay ay lumilihis mula sa naunang pag-uusap ukol sa dharma tungo sa angkan at pagkatao ng isang pinuno, ipinakikitang ang kahusayan ng pagkahari ay nakaugat sa kabutihan, sigla, at dangal na moral.

मदिराof Madirā
मदिरा:
Sambandha
TypeNoun
Rootमदिरा
FormFeminine, Genitive, Singular
अश्वस्यof the horse / of Aśva (name)
अश्वस्य:
Sambandha
TypeNoun
Rootअश्व
FormMasculine, Genitive, Singular
पुत्रःson
पुत्रः:
Karta
TypeNoun
Rootपुत्र
FormMasculine, Nominative, Singular
तुbut/indeed
तु:
TypeIndeclinable
Rootतु
द्युतिमान्splendid, radiant
द्युतिमान्:
Karta
TypeAdjective
Rootद्युतिमत्
FormMasculine, Nominative, Singular
नामname
नाम:
Karma
TypeNoun
Rootनामन्
FormNeuter, Accusative, Singular
पार्थिवःking, ruler
पार्थिवः:
Karta
TypeNoun
Rootपार्थिव
FormMasculine, Nominative, Singular
महाभागःvery fortunate, illustrious
महाभागः:
Karta
TypeAdjective
Rootमहाभाग
FormMasculine, Nominative, Singular
महातेजाःof great splendor/energy
महातेजाः:
Karta
TypeAdjective
Rootमहातेजस्
FormMasculine, Nominative, Singular
महासत्त्वःof great courage/strength of character
महासत्त्वः:
Karta
TypeAdjective
Rootमहासत्त्व
FormMasculine, Nominative, Singular
महाबलःvery strong
महाबलः:
Karta
TypeAdjective
Rootमहाबल
FormMasculine, Nominative, Singular

वैशम्पायन उवाच

V
Vaiśampāyana
M
Madirāśva
D
Dyutimān

Educational Q&A

The verse highlights the ideal qualities of a ruler—splendor, strength, steadfast character, and noble fortune—implying that kingship is validated not merely by birth but by manifest virtues and moral stature.

Vaiśampāyana introduces (or continues) a genealogical-narrative segment by naming Madirāśva’s son as King Dyutimān and describing his eminent qualities, marking a transition from the preceding dialogue to a focus on royal lineage and character.