महोल्केव च भीष्मस्य मूर्थदेशाज्जनाधिप
maholkeva ca bhīṣmasya mūrdhadeśāj janādhipa
Sinabi ni Vaiśampāyana: O hari, mula sa gawing ulo ni Bhīṣma ay lumitaw ang isang bagay na wari’y malaking naglalagablab na sulo—isang tanda na maningning ngunit nakapanghihilakbot, na nagpapahiwatig ng bigat ng sandaling iyon at ng pambihirang kalagayan ng matandang ninuno habang nakahimlay sa higaan ng mga palaso.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores how extraordinary moral and spiritual moments in the epic are often accompanied by symbolic signs (portents). Such imagery frames Bhīṣma’s condition as not merely physical suffering but a dharmic culmination, inviting reflection on duty, endurance, and the solemnity of righteous instruction near life’s end.
In Vaiśampāyana’s narration to the king, a striking phenomenon—likened to a great firebrand—appears from Bhīṣma’s head-region. It functions as a dramatic marker within the scene of Bhīṣma lying on the battlefield, emphasizing the intensity and significance of the events surrounding him.