Shloka 52
हरिश्वन्द्रो मरुत्तश्न तथा दृढरथो नृप:ः । महोदर्यो हालर्कश्न॒ ऐलश्वैव नराधिप:
hariścandro maruttaś ca tathā dṛḍharatho nṛpaḥ | mahodaryo hālarkaś ca ailaś caiva narādhipaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Pakinggan din ninyo ang mga pangalan ng mga maharlikang rishi—si Haring Hariścandra, si Marutta, at si Haring Dṛḍharatha, ang matatag na mandirigmang nakasakay sa karwahe; si Mahodarya, si Hālarka, at gayundin si Aila (Purūravas), panginoon ng mga tao.” Sa bahaging ito, ipinagpapatuloy ni Bhīṣma ang banal na talaan ng mga huwarang hari; ang pag-alaala at pagbigkas sa kanilang mga pangalan ay itinuturing na mapagkakamit ng kabutihang-loob at nakahanay sa dharma at marangal na mithiin.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse supports the dharmic idea that remembering and reciting the names of exemplary rulers—figures associated with truth, sacrifice, and steadfastness—cultivates moral orientation and earns religious merit (puṇya), reinforcing ideals of righteous kingship.
Bhīṣma continues an extended enumeration of celebrated royal seers in the Anuśāsana Parva, presenting them as models of virtue and as a sacred list suitable for remembrance/recitation.