सौम्या गौ: सुरभियद्देवी विश्रवाश्व महानृषि: । संकल्प: सागरो गजड्जा स्रवन्त्यो5थ मरुद्गण:
bhīṣma uvāca |
saumyā gauḥ surabhir yad devī viśravāś ca mahān ṛṣiḥ |
saṅkalpaḥ sāgaraḥ gaṅgādyāḥ sravantyo 'tha marudgaṇaḥ ||
Wika ni Bhishma: “Sa banal na talaan ng mga pangalan ng mga diyos at mga rishi, binabanggit din: ang maamong bakang diyosa na si Surabhi; ang dakilang rishi na si Viśravā; si Saṅkalpa—ang kapangyarihan ng matibay na pasiya; ang Karagatan; ang mga ilog na umaagos na pinangungunahan ng Gaṅgā; at ang mga pangkat ng Marut.”
भीष्म उवाच
The verse reinforces the dharmic practice of remembrance (smaraṇa) and reverent naming: honoring divine beings, sages, and sacred waters is presented as spiritually protective and harmonizing with cosmic order.
Bhīṣma continues a long enumerative recitation—effectively a litany of revered entities—within a broader protective and sanctifying context, listing Surabhi, Viśravā, Saṅkalpa, the Ocean, the rivers led by Gaṅgā, and the Maruts.