Shloka 79
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
दम्भो हादम्भो वैदम्भो वश्यो वशकर: कलि: । लोककर्ता पशुपतिर्महाकर्ता हनौषध:
vāyudeva uvāca | dambho ’dambho vaidambho vaśyo vaśakaraḥ kaliḥ | lokakartā paśupatiḥ mahākartā anauṣadhaḥ ||
Wika ni Vāyu: Siya ang nagpapasuko sa mga kaaway at gayunma’y walang pagyayabang; ang malapit na kaibigan ng mga walang pagpapanggap; ang Nagiging masunurin sa Kanyang mga deboto, at ang may kapangyarihang magpasailalim sa iba. Siya ang Panahon bilang yugto ng Kali; ang Tagapaglikha ng mga daigdig; si Paśupati, Panginoon ng lahat ng nilalang; ang Dakilang Lumikha na humuhubog sa mga sangkap at sa buong paglikha; at ang Higit sa pag-asa sa pagkain at mga halamang-gamot.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True divine greatness combines absolute sovereignty (creator, lord of beings, controller of all) with freedom from vanity and even a voluntary ‘dependence’ on devotees—showing that humility and devotion are not opposed to power but are its highest expression.
Vāyu is reciting a sequence of epithets—praise-names describing the supreme deity’s qualities—moving from ethical traits (non-ostentation, favor toward the humble, responsiveness to devotees) to cosmic functions (Time as Kali, creation, lordship over beings) and transcendence of bodily needs.