Shloka 73
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
वामदेवश्न वामश्न प्राग् दक्षिणश्र॒ वामन: । सिद्धयोगी महर्षिश्न सिद्धार्थ: सिद्धसाधक:
vāmadevaś ca vāmaś ca prāk dakṣiṇaś ca vāmanaḥ | siddhayogī maharṣiś ca siddhārthaḥ siddhasādhakaḥ || vajrahastaś ca viṣkambhī camūstambhana eva ca | vṛttāvṛttakaraḥ tālo madhur madhukalocanaḥ ||
Wika ni Vāyu: Siya si Vāmadeva at siya rin si Vāma; siya si Prāk at Dakṣiṇa, at si Vāmana. Siya ang ganap na yogin at ang dakilang rishi; siya si Siddhārtha, ang tumutupad sa hinahanap, at si Siddhasādhaka, ang nagwawakas sa mga siddhi. Siya si Vajrahasta, may hawak na kulog-sibat; si Viṣkambhī, ang malawak na sumasalo sa lahat; at si Camūstambhana, ang nagpapamanhid sa hukbo ng kaaway. Siya si Vṛttāvṛttakara, bihasa sa pagbuo at pagwasak ng mga hanay sa digmaan at sa pagbalik na buo; siya si Tāla, ang lalim na saligan; siya si Madhu, ang tamis ng tagsibol; at si Madhukalocana, na ang mga mata’y kulay-pulot.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a litany of divine names that frame the deity as simultaneously ascetic (perfected yogin, great seer), cosmic (identified with directions and foundational support), and protective in conflict (able to immobilize armies and master battle maneuvers). Ethically, it models reverent remembrance of virtues—steadfast support, disciplined accomplishment, and protection of order.
Vāyu is speaking a hymn-like sequence of epithets, praising and identifying the deity through many functional names—linking spiritual attainment (siddhi, yoga) with worldly guardianship (battlefield skill, stopping hostile forces) and cosmic sovereignty (directions, foundational depth).