Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सर्ववास: सर्वचारी दुर्वासा वासवो5मर: । हैमो हेमकरो<यज्ञ: सर्वधारी धरोत्तम:
sarvavāsaḥ sarvacārī durvāsā vāsavo 'maraḥ | haimo hemakaro 'yajñaḥ sarvadhārī dharottamaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya ang Naninirahan sa lahat ng dako at ang Naglalakbay saanman; ‘Durvāsā’—napakalawak at walang hanggan kaya’t walang ganap na makatatakip o makapipigil sa Kanya; si Vāsava, na taglay ang maharlikang kapangyarihan ni Indra; at si Amara, ang di-nasisira. Siya si Haimā—gaya ng niyebeng masa ng Himalaya; si Hemakara, ang tagapagluwal ng ginto; si Ayajña, na lampas sa gawaing ritwal; si Sarvadhārī, ang sumusuporta sa lahat; at si Dharottama, ang pinakadakilang tagapasan na nagtataguyod sa buong sansinukob.”
वायुदेव उवाच
The verse strings together epithets to convey a theological vision: the Supreme is omnipresent (dwelling and moving everywhere), imperishable, the source of sovereign power, and the cosmic support that upholds all beings—ultimately transcending dependence on ritual action (ayajñaḥ).
Vāyu-deva is speaking in a hymn-like mode, enumerating names and attributes of the Supreme (or the praised deity) to describe His all-pervading nature, cosmic sovereignty, and sustaining power, using images such as the Himalaya and gold-production to suggest vastness and generativity.