Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
घोरो महातपा: पाशो नित्यो गिरिरुहो नभ: । सहस््रहस्तो विजयो व्यवसायो ह्ातन्द्रित:
ghoro mahātapāḥ pāśo nityo giriruhō nabhaḥ | sahasrahasto vijayo vyavasāyo ’tandritaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya’y kakila-kilabot ang anyo at dakila ang pag-aayuno; iginagapos niya ang mga nilalang sa silo ng kanyang kapangyarihan. Siya’y walang hanggan, nananahan sa bundok (sa Kailāsa), at malawak na gaya ng langit. Taglay ang sanlibong kamay, siya’y nagwawagi—matatag ang pasya at walang katamaran.”
वायुदेव उवाच
The verse praises a divine figure through ethical-ascetic ideals: enduring tapas, unwavering resolve (vyavasāya), and tireless vigilance (atandrita). It implies that true power is grounded in discipline and steadfastness, not in laziness or wavering intent.
Vāyudeva is describing (eulogizing) a formidable, eternal, mountain-abiding deity with vast, sky-like presence and immense capability (thousand hands), emphasizing his victorious nature and determined, untiring conduct.