Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
खुवहस्त: सुरूपश्न तेजस्तेजस्करो निधि: । उष्णीषी च सुवकत्रश्न उदग्रो विनतस्तथा
khuvahastaḥ surūpaś ca tejas tejas-karo nidhiḥ | uṣṇīṣī ca suvaktraś codagro vinatas tathā ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya ang may tangan na may hawak na ‘khuvā’; marikit ang anyo; maningning, at isang kayamanang nagpapalago ng liwanag ng kanyang mga deboto. Siya’y may putong (uṣṇīṣa); maganda ang mukha; mataas at masigla ang diwa; at gayunma’y mapagpakumbaba at magalang.”
वायुदेव उवाच
The verse presents an ethical ideal through praise: true excellence combines outward dignity (beauty, radiance, noble bearing) with inner restraint and humility (vinata). It also highlights a devotional ethic—greatness is measured by the capacity to increase the spiritual ‘tejas’ of devotees.
Vāyu-deva is describing and identifying a revered figure by listing distinguishing marks and virtues—objects carried, attire, appearance, energy, and humility—forming a compact portrait meant to inspire reverence and moral emulation.