Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
महद्विविंहितै: सत्यै: सिद्धैः सर्वार्थसाधकै: । ऋषिणा तण्डिना भवक्त्या कृतैर्वेदकृतात्मना
mahadvivimhitaiḥ satyaiḥ siddhaiḥ sarvārthasādhakaiḥ | ṛṣiṇā taṇḍinā bhaktyā kṛtair vedakṛtātmanā ||
Wika ni Vāyu: “Ang mga (banal) pangalang ito—malawak at sari-sari—ay totoo, napatunayan, at may kapangyarihang tumupad sa bawat marangal na layon. Tinipon ang mga ito nang may debosyon ng pantas na si Taṇḍin, na ang isip ay hinubog at dinisiplina ng Veda. Kaya’t ang mga pangalang ito’y mapagkakatiwalaan at mabisa, gaya ng itinuro sa wastong ayos ng mga dakilang taong bantog at ng mga muning nakakakita ng katotohanan.”
वायुदेव उवाच
That sacred names/hymns transmitted by authoritative seers and compiled with Vedic discipline and devotion are ‘satya’ (trustworthy) and ‘siddha’ (proven), and thus spiritually efficacious—capable of supporting legitimate human aims when approached reverently.
Vāyu is introducing a revered set of divine names (in context, a Śiva-stotra tradition) and legitimizing it by citing its compilation by the sage Taṇḍin, emphasizing its Vedic grounding, truth, and established power.