Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 135
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
गभस्ति््रह्यकृद् ब्रद्मी ब्रद्मविद् ब्राह्मणो गति: । अनन्तरूपो नैकात्मा तिग्मतेजा: स्वयम्भुव:
gabhastir brahmakṛd brahmī brahmavid brāhmaṇo gatiḥ | anantarūpo naikātmā tigmtejāḥ svayambhuvaḥ ||
Wika ni Vāyu: “Siya ang ningning na tulad ng Araw; ang tagapaghayag ng Brahman (ang mga Veda); ang tagapagbigkas ng Veda; ang nakaaalam ng kahulugan ng Veda; ang banal na nananatili sa Brahman; at ang sukdulang hantungan ng mga nakatatag sa Brahman. Siya’y may walang-hanggang mga anyo, hindi nakakulong sa iisang katawan, at may naglalagablab na kaningningan—umiiral sa sarili.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse exalts the supreme principle as the source and knower of Vedic revelation and as the highest refuge (gati) for those established in Brahman, emphasizing both transcendent knowledge (brahmavit) and immanent multiplicity (anantarūpa, naikātmā).
Vāyu is delivering a eulogy-like description of the supreme being, listing epithets that connect cosmic radiance (Sun-like splendor) with scriptural authority (Vedas/Brahman) and the ultimate spiritual destination for seekers.