Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
छत्र॑ सुच्छत्रो विख्यातो लोक: सर्वाश्रय: क्रम: । मुण्डो विरूपो विकृतो दण्डी कुण्डी विकुर्वण:
chatraṁ succhatro vikhyāto lokaḥ sarvāśrayaḥ kramaḥ | muṇḍo virūpo vikṛto daṇḍī kuṇḍī vikurvaṇaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya’y isang kanlungang tila payong—isang dakilang tagapagtanggol—kilalá bilang ang mismong daigdig, at ang kaayusan at daloy na sumusuporta sa lahat. Nagpapakita siya na ahit ang ulo, may anyong nakapanghihilakbot at kahanga-hanga, tumatanggap ng di-karaniwang mga gawi; tangan ang tungkod at ang mangkok ng limos, siya’y yaong ang tunay na kalikasan ay hindi masasalok sa mga kilos na panlabas lamang.”
वायुदेव उवाच
The verse teaches that the highest reality (here praised through epithets) both sustains the cosmos as its ‘order’ and may appear in paradoxical, ascetic forms; therefore, ethical discernment should not judge the divine or the truly great merely by external appearance or unconventional conduct.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, listing striking attributes—protector of all, identical with the world and its governing course, yet also appearing as a shaven-headed mendicant with staff and bowl—emphasizing a deity’s/ideal being’s hidden greatness behind austere or unusual outward signs.