Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
उग्रो वंशकरो वंशों वंशनादो हाुनिन्दित: । सर्वाड्ररूपो मायावी सुहदो हुनिलोडनल:
vāyudeva uvāca | ugro vaṁśakaro vaṁśo vaṁśanādo 'ninditaḥ | sarvāṅgarūpo māyāvī suhṛd anilo 'nalaḥ ||
Wika ni Vāyudeva: “Siya’y Ugra—mabangis, sapagkat sa panahon ng pagkalusaw ay nag-aanyong nakapanghihilakbot; Siya ang tagapagtatag ng angkan at Siya rin ang mismong angkan; Siya ang umaalingawngaw na tunog ng plauta (bilang Kṛṣṇa); walang kapintasan at lampas sa paninira; ganap sa bawat sangkap ng katawan; kamangha-mangha sa kapangyarihang banal; kaibigan ng lahat ng nilalang sa habag na walang hinihinging dahilan; at naroroon bilang Hangin at bilang Apoy.”
वायुदेव उवाच
The verse presents a many-sided vision of the Divine: simultaneously awe-inspiring (ugra) and compassionate (suhṛt), transcendent of blame (anindita) yet immanent in the elements (anila, anala). Ethically, it encourages reverence joined with trust—fear of wrongdoing before cosmic power, and confidence in divine benevolence.
Vāyudeva is reciting a litany of epithets—names describing the Lord’s qualities. The sequence moves from cosmic might (pralaya-form) to lineage and flute-associated identity (hinting at Kṛṣṇa), and finally to elemental pervasion as wind and fire.