Shloka 6
तदसयुक्त व्यवस्यन्ति बाला: पण्डितमानिन: । अथ चेन्मन्यसे चैकं कारणं कि भवेदिति
tad asayuktaṁ vyavasyanti bālāḥ paṇḍitamāninaḥ | atha cen manyase caikaṁ kāraṇaṁ kiṁ bhaved iti, tatpareṇaiva nānyena śakyaṁ hotasya darśanam |
Wika ni Bhishma: “Yaong mga hindi pa hinog ang pag-iisip ngunit inaakalang sila’y pantas, ay humahantong sa mga pasyang hindi nakaugnay sa katotohanan. At kung itanong mo, ‘Paano magkakaroon ng iisang sanhi?’—alamin mong ang pagtanaw sa sukdulang simulain ay hindi makakamtan sa ibang paraan kundi sa taimtim na pagpupunyagi tungo rito. Tanging ang nagpapatuloy sa disiplinadong pagsasanay at walang patid na pagsisikap ang makakakita; wala nang iba.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma warns that self-conceit in learning leads to incoherent conclusions, and that the deepest truth—especially about an ultimate cause—requires sustained, devoted discipline and direct realization rather than mere argument or superficial certainty.
In Anushasana Parva, Bhishma continues instructing Yudhishthira on dharma and higher truth. Here he rebukes immature ‘know-it-alls’ and answers an objection about a single ultimate cause by emphasizing that such knowledge is gained through dedicated practice and realization.