Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 59
आशगया संचितं द्रव्यं कालेनैवोपभुज्यते । अन््ये चैतत् प्रपद्यन्ते वियोगे तस्य देहिन:
āśayā saṃcitaṃ dravyaṃ kālenaivopabhujyate | anye caitat prapadyante viyoge tasya dehinaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Ang yaman na iniipon sa ilalim ng pang-akit ng pag-asa, sa katotohanan ay ang Panahon lamang ang siyang umuubos. Kapag ang may katawan ay nahiwalay na sa katawan, ang yaman ding iyon ay napupunta sa iba—ipinapakita ang kabulaanan ng pagkapit sa pag-aari at ang pangangailangang gamitin nang wasto ang mga yaman habang nabubuhay pa.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Hoarded wealth does not truly belong to the hoarder: Time inevitably consumes it, and after death it goes to others. Therefore one should restrain greed and use wealth righteously while alive—through dharmic living, generosity, and purposeful expenditure.
In Bhīṣma’s instruction (Anuśāsana Parva), he offers a reflective maxim on the fate of accumulated riches: what is gathered with hopeful attachment is ultimately taken over by Time, and once the person dies, others inherit or seize the property.