धूम्ररूपं च यत्तस्य धूर्जटीत्यत उच्यते । समेधयति यत्नित्यं सर्वान् वै सर्वकर्मभि:
dhūmrarūpaṃ ca yattasya dhūrjaṭīty ata ucyate | samedhayati yat nityaṃ sarvān vai sarvakarmabhiḥ ||
Wika ni Vāyu: “Sapagkat ang anyo niya’y may kulay-usok, kaya siya tinatawag na Dhūrjaṭi. At sapagkat sa pamamagitan ng bawat uri ng ritwal at gawain, patuloy niyang pinasisiklab at pinatitibay ang lahat (mga apoy ng handog at mga banal na gawain), siya ang laging nagpapasagana sa bawat pagsisikap.”
वायुदेव उवाच
The verse explains a divine epithet through ethical-ritual significance: Śiva is praised not only by a descriptive feature (a smoky aspect) but also by his sustaining power—he continually ‘kindles’ and strengthens all sacred works, implying that righteous action and worship gain efficacy through divine support.
Vāyu is describing and interpreting one of Śiva’s names, ‘Dhūrjaṭi,’ giving a reason for the title and linking it to Śiva’s ongoing role in empowering all rites and actions.