Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 17
ऋषयश्चापि देवाश्ष गन्धर्वाप्सरसस्तथा । लिड्रमेवार्चयन्ति सम यत् तदूर्ध्व समास्थितम्
ṛṣayaś cāpi devāś ca gandharvāpsarasas tathā | liṅgam evārcayanti sama yat tad ūrdhvaṃ samāsthitam ||
Wika ni Vāyu: “Ang mga rishi, ang mga diyos, gayundin ang mga Gandharva at Apsaras, ay sumasamba sa mismong liṅga na yaon na nakatatag sa mataas na daigdig.” Ipinahihiwatig nito na maging ang mga dakilang nilalang ay nagbibigay-galang kay Śiva sa pamamagitan ng pagsamba sa liṅga; ang gayong paggalang ay nagpapaligaya kay Mahādeva, at Siya—na mapagmahal sa mga deboto—ay nagkakaloob sa kanila ng kaginhawahan at ligaya.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the highest orders of beings—sages, gods, Gandharvas, and Apsarases—honor Śiva through liṅga-worship; sincere devotion (bhakti) is presented as a universally revered dharmic practice that draws divine grace and well-being.
Vāyudeva is describing the cosmic reverence shown to an exalted, higher-realm Śiva-liṅga, emphasizing that worship of it is performed by celestial and sage communities, and that such worship pleases Maheśvara, who then bestows happiness upon devotees.