तद् दृष्टवा महदाश्चर्य दाशार्हा जातमन्यव: । तत्राजल्पन् मिथ: केचित् समाभाष्य परस्परम्
tad dṛṣṭvā mahad āścaryaṃ dāśārhā jātamanyavaḥ | tatrājalpan mithaḥ kecit samābhāṣya parasparam |
Nang makita ang dakilang kababalaghan, nag-alab sa galit ang mga Dāśārha (mga Yādava). Doon, may ilan sa kanila ang nag-usap-usap, pinagninilayan ang nangyari—namamangha na tanging isang brahmana lamang ang makatatagal sa gayong panganib at mananatiling buhay sa ibabaw ng karwaheng iyon.
वायुदेव उवाच
The verse highlights how extraordinary events provoke reflection on worthiness and discipline: survival in extreme situations is implicitly linked to inner restraint and merit, while also showing how people may hastily generalize such merit into rigid claims about social categories (varṇa).
Vāyudeva reports that the Yādavas, shocked by a remarkable incident, become angry and begin discussing it among themselves, speaking mutually about how astonishing it was that someone could remain alive on the chariot—treating the episode as evidence of exceptional capability.