Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 159
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानथधर्मपर्वणि दुर्वासोभिक्षा नाम एकोनषष्ट्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi durvāsobhikṣā nāma ekonaṣaṣṭyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Kaya nga, sa Śrī Mahābhārata, sa loob ng Anuśāsana Parva—sa bahaging tumatalakay sa dharma ng pagbibigay—nagtatapos ang ika-159 na kabanata na pinamagatang “Ang Paghingi ng Limos ni Durvāsā.” Ipinapakita ng pangwakas na kolofon na ito ang pangyayari bilang aral sa pagkakawanggawa at wastong asal sa pagtugon sa hinihingi ng isang banal na tao, na binibigyang-diin na ang limos ay dapat ialay nang may paggalang at walang hinanakit.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The colophon situates the chapter within dāna-dharma, implying that the episode’s ethical focus is on proper giving—meeting requests for alms with respect, generosity, and steadiness of mind, rather than with irritation or pride.
This line is a concluding colophon: it marks the end of a chapter in the Anuśāsana Parva and names it “Durvāsā’s Request for Alms,” indicating that the preceding narrative centered on Durvāsā approaching for bhikṣā and the moral implications of the response.