अवसन्मदगहे तात ब्राह्मणो हरिपिड्रल: । चीरवासा बिल्वदण्डी दीर्घश्मश्रु: कृशो महान्
avasan madgṛhe tāta brāhmaṇo haripiṅgalaḥ | cīravāsā bilvadaṇḍī dīrghaśmaśruḥ kṛśo mahān ||
Wika ni Vāyu: “Anak ko, noong unang panahon ay may isang brāhmaṇa na may kutis na bahagyang luntian at kayumanggi-dilaw na minsang nanirahan sa aking tahanan. Siya’y nakasuot ng mga punit-punit na kasuotan at may hawak na tungkod na yari sa kahoy na bilva. Mahaba ang bigote at balbas; payat ang anyo, subalit may dakilang tindig at bigat ng presensya.”
वायुदेव उवाच
The verse sets an ethical frame by depicting an ascetic brāhmaṇa—rag-clad, staff-bearing, austere in appearance—suggesting that spiritual stature and moral authority are not dependent on wealth or outward comfort, but on discipline and character.
Vāyu begins a recollection addressed to a ‘child’ (tāta), introducing a brāhmaṇa who once stayed in his dwelling and describing his distinctive ascetic appearance (rags, bilva staff, long beard, lean yet imposing), preparing for a subsequent episode involving this guest.