Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 46
एतादृश: केशवो5तश्व भूयो नारायण: परमश्चाव्ययश्व । मध्याद्यन्तस्य जगतस्तस्थुषश्न बुभूषतां प्रभवश्वाव्ययश्व
etādṛśaḥ keśavo ’taś ca bhūyo nārāyaṇaḥ paramaś cāvyayaś ca | madhyādyantasya jagatas tasthuṣaś ca bubhūṣatāṃ prabhavaś cāvyayaś ca ||
Wika ni Bhishma: Ganyan ang kadakilaan ni Keśava—at sa katotohanan ay higit pang mas dakila. Siya lamang ang Nārāyaṇa, ang Kataas-taasang Persona na di-nasisira. Siya ang simula, gitna, at wakas ng buong sansinukob—ng lahat ng gumagalaw at lahat ng nakatindig. At para sa mga nilalang na nagnanais magkatawang-tao at isilang sa daigdig, Siya ang pinagmumulan ng kanilang paglitaw; kaya Siya’y tinatawag na di-nagbabago at di-napaparam na Panginoon sa loob ng lahat.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse identifies Krishna (Keshava) with the supreme, imperishable Narayana: the unchanging source and support of the cosmos, who is simultaneously its beginning, middle, and end, and the causal origin of embodied beings.
Bhishma, speaking in the Anushasana Parva, praises and theologically defines Krishna’s status, presenting him as the supreme Lord who underlies all existence and the process of beings taking birth in the world.