Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 17
यजमानांस्तु तान् दृष्टवा सर्वान् दीक्षानुकर्शितान् । हन्तुमैच्छन्त शैलाभा: खलिनो नाम दानवा:
yajamānāṁs tu tān dṛṣṭvā sarvān dīkṣānukarśitān | hantum aicchanta śailābhāḥ khalino nāma dānavāḥ ||
Sinabi ni Bhīṣma: Nang makita ang lahat ng nagsasagawa ng handog—bawat isa’y nangayayat dahil sa mga disiplina ng pagtatalaga (dīkṣā)—ang mga Dānava na tinatawag na Khalin, na ang mga katawan ay tila mga bundok, ay nagnais na patayin sila. Ipinakikita ng pangyayaring ito na ang mga nilalambot ng banal na panata ay nagiging puntirya ng adharma, at ang karahasang laban sa yajña ay itinuturing na mabigat na paglabag na nagbubunsod ng tunggalian.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Harming those engaged in yajña and weakened by dīkṣā is portrayed as adharma; sacred observance deserves protection, and aggression against it becomes a moral fault that precipitates justified resistance and wider conflict.
The Dānavas called Khalin see the sacrificers (devas/ritual performers) grown thin from consecration vows and decide to kill them, setting the stage for a clash between opposing forces over the integrity of the sacrifice.