अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
दशनामसहस््राणि देवेष्वाह पितामह: । शर्वस्य शास्त्रेषु तथा दशनामशतानि च,पितामह ब्रह्माने पूर्वकालमें देवताओंके निकट महादेवजीके दस हजार नाम बताये थे और शास््त्रोंमें भी उनके सहस्र नाम वर्णित हैं
daśanāmasahasrāṇi deveṣv āha pitāmahaḥ | śarvasya śāstreṣu tathā daśanāmaśatāni ca ||
Sinabi ni Vāyu: “Noong unang panahon, ipinahayag ng Matandang Ama (Brahmā) sa mga diyos ang sampung libong pangalan ni Śarva (Śiva). Gayundin, itinatala rin ng mga kasulatan ang daan-daang pangalan Niya.” Ipinahihiwatig nito na nilalapitan ang banal sa pamamagitan ng maraming pamagat, at ang mapitagang pag-alaala sa pangalan (nāma) ay isang landas ng debosyon na pinagtitibay ng tradisyon.
वायुदेव उवाच
That the remembrance and recitation of the deity’s many names is an authoritative, scripture-supported devotional practice, reflecting the many aspects through which the divine may be understood and worshipped.
Vāyu reports a traditional account: Brahmā once taught the gods an immense set of Śiva’s names, and he notes that scriptures preserve numerous such name-lists as well.