Shloka 4
स ता: पिबन् क्षीरमिव नातृप्पत महामना: । अपूरयन्महौघेन महीं सर्वा च पार्थिव
sa tāḥ piban kṣīram iva nātṛppata mahāmanāḥ | apūrayan mahaughena mahīṃ sarvāṃ ca pārthiva ||
Ininom ng dakilang-makaluluwang pantas ang mga tubig na iyon na wari’y gatas, ngunit hindi pa rin siya nasiyahan. Pagkaraan, O hari, sa pagpapakawala ng isang dambuhalang baha, muli niyang pinuno ang buong daigdig. Ipinakikita ng pangyayaring ito ang pambihirang lakas ng tapas (kapangyarihan ng pag-aayuno at pagninilay) ng isang brahmin na rishi, at ang aral na ang napakalaking kapangyarihan—kapag ginabayan ng pagpipigil at layunin—ay kayang magbawas at magpanumbalik ng yaman ng mundo.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the immense efficacy of tapas and brahminical spiritual power: it can deplete even the world’s waters, yet it can also restore them. Ethically, it suggests that true power is not mere consumption but the capacity to re-establish balance and welfare.
A great sage drinks up the waters of the earth without being satiated; afterward he causes a mighty flood or stream to flow and thereby refills the entire earth with water, narrated to a king as an illustration of extraordinary ascetic potency.