Shloka 3
अजेया ब्राह्मणा राजन दिवि चेह च नित्यदा । अपिबत् तेजसा हाप: स्वयमेवाज्ञिरा: पुरा
arjuna uvāca | ajeyā brāhmaṇā rājan divi ceha ca nityadā | apibat tejasā hy āpaḥ svayam evāṅgirāḥ purā |
Sinabi ni Arjuna: “O hari, ang mga Brāhmaṇa ay laging di-matatalo—dito sa lupa at maging sa langit. Noong unang panahon, ang dakilang pantas na si Aṅgirā, sa kapangyarihan ng sariling ningning espirituwal, ay ininom ang mga tubig na parang gatas. Gayunman, hindi pa rin siya nabusog; sa patuloy na pag-inom, sa lakas ng kanyang pag-aayuno, naubos niya ang lahat ng tubig sa daigdig. Pagkaraan, O panginoon ng lupa, pinadaloy niya ang isang napakalaking bukal ng tubig at muling pinuno ang buong sanlibutan.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse asserts the ethical and social principle that Brahmins—representing Vedic knowledge, restraint, and tapas—are not to be challenged or harmed, because their spiritual power (tejas) makes them 'unconquerable' and their curse/blessing can affect worldly order.
Arjuna addresses the king and supports his claim with an ancient exemplum: the sage Aṅgirā, driven by an unappeased thirst, drank up the earth’s waters through ascetic radiance, and later restored the world by releasing a great flow of water—demonstrating the extraordinary potency of a ṛṣi’s tapas.