Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 17
ब्राह्मणा: संश्रिता: क्षत्र न क्षत्रं ब्राह्मणाश्रितम् । ख्रिता ब्रह्मोपधा विप्रा: खादन्ति क्षत्रियान् भुवि
arjuna uvāca | brāhmaṇāḥ saṁśritāḥ kṣatra na kṣatraṁ brāhmaṇāśritam | kṣatriyā brahmopadhā viprāḥ khādanti kṣatriyān bhuvi ||
Sinabi ni Arjuna: “O Kshatriya, ang mga Brahmin ay nabubuhay na umaasa sa uri ng Kshatriya; ngunit ang Kshatriya ay hindi nabubuhay sa ilalim ng kanlungan ng mga Brahmin. Yaong mga Brahmin na ginagawang dahilan ang pag-aaral at pagtuturo ng Veda upang maghanapbuhay, sa lupaing ito, sa katotohanan ay nabubuhay sa tinatanggap mula sa mga Kshatriya.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the practical interdependence between social orders and criticizes those who use sacred learning as a mere pretext for livelihood, implying that ethical integrity—not just status or scholarship—matters in dharma.
Arjuna speaks in a discussion on conduct and social duties, pointing out that Brahmins often rely materially on Kshatriya patronage, while Kshatriyas are not portrayed as similarly dependent—framing a critique of exploitative or hypocritical religious livelihood.