आयुष्मान् भवते चैव यं श्रुत्वा पार्थिवात्मज । पुरुषस्तु सुसिद्धार्थ: प्रेत्य चेह च मोदते
āyuṣmān bhavate caiva yaṁ śrutvā pārthivātmaja | puruṣas tu susiddhārthaḥ pretya ceha ca modate || rājaputra ||
Wika ni Bhishma: “O prinsipe, anak ng hari, sinumang makarinig sa banal na pormulang ito ay hahaba ang buhay at ganap na magtatagumpay sa kanyang mga layunin. Magagalak siya kapwa sa mundong ito at, pagpanaw, sa kabilang daigdig—tinatamasa ang kaginhawahan sa dalawang kaharian.”
भीष्म उवाच
Hearing (and by implication reverently receiving) a sacred mantra is presented as a dharmic act that yields both worldly welfare—longevity and success—and posthumous well-being, linking ethical-religious practice with benefits in both realms.
Bhishma, instructing a royal listener in Anushasana Parva, states the ‘fruit’ (phala) of a mantra just taught: whoever hears it becomes long-lived, achieves aims, and experiences joy in this life and the next.