Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 66
एतान् दैवे च पित्रये च पठत: पुरुषस्य हि । भुज्जते पितर: कव्यं हव्यं च त्रेदिवौकस:
etān daive ca pitrye ca paṭhataḥ puruṣasya hi | bhuñjate pitaraḥ kavyaṃ havyaṃ ca tredivaukasaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Para sa taong bumibigkas ng (mga pangalang) ito sa oras ng handog sa mga diyos at sa ritwal para sa mga ninuno (śrāddha), masayang tinatanggap ng mga Pitṛ ang kavya (handog para sa mga ninuno), at tinatanggap naman ng mga nananahan sa tatlong langit—ang mga diyos—ang havya (handog para sa mga diyos).
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Correct recitation during deva-yajña and śrāddha sanctifies the offering: gods accept havya and ancestors accept kavya, showing that ritual speech and intention support dharmic reciprocity between humans, devas, and pitṛs.
In Bhīṣma’s instruction on dharma (Anuśāsana Parva), he explains the fruit of reciting the previously listed sacred names/formulas at the proper times: it ensures the respective recipients—devas and pitṛs—gladly receive their offerings.