Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 56
व्याधिप्रशमन श्रेष्ठ पौष्टिक सर्वकर्मणाम् । प्रयत: कीर्तयेच्चैतान् कल्यं सायं च भारत
vyādhi-praśamana-śreṣṭhaṁ pauṣṭikaṁ sarva-karmaṇām | prayataḥ kīrtayec caitān kalyaṁ sāyaṁ ca bhārata ||
Wika ni Bhishma: “Ang gawaing ito ng pag-alaala ang pinakadakilang paraan upang mapayapa ang karamdaman, at ito’y nagpapalusog at nagpapalakas sa lahat ng gawain. Kaya, O Bharata, na may disiplina at dalisay na isip, dapat bigkasin ang mga pangalang ito sa umaga at sa dapithapon—inaalaala ang mga banal na nilalang, ang mga rishi, at ang mga haring namamahala sa daigdig. Ang ganitong paulit-ulit na kīrtana ay mapalad at lubhang nakapaglilinis para sa lahat ng nilalang; sa patuloy na paggawa nito, napupuksa ang mga sakit at nakakamit ang kahusayan at mabuting sandigan sa bawat tungkulin.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches that disciplined, regular remembrance/recitation (kīrtana)—especially done morning and evening with a purified mind—brings auspiciousness, purifies the practitioner, supports the successful performance of duties, and is even described as a foremost means for alleviating disease.
In Anuśāsana Parva, Bhishma is instructing Yudhiṣṭhira on dharma and right conduct. Here he recommends a daily regimen of reciting and honoring revered beings (deities, seers, and exemplary rulers), presenting it as both spiritually purifying and practically beneficial for one’s life and responsibilities.