Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 283
कीर्तयन् प्रयत: सर्वान् सर्वपापै: प्रमुच्यते । इसी प्रकार नन्दीश्वर
kīrtayan prayataḥ sarvān sarvapāpaiḥ pramucyate |
Wika ni Bhīṣma: “Ang sinumang may pagpipigil sa sarili at dalisay na layon na bumibigkas ng lahat ng pangalang ito ay napapalaya sa bawat kasalanan. Sa ganitong paraan, ang taimtim na pag-alaala kay Nandīśvara, sa dakilang may malaking katawan, sa pinuno ng mga pangkat, sa Panginoong may watawat na toro, kay Gaṇeśa—Vināyaka—ang panginoon ng lahat ng daigdig; kasama ang mahinahong mga gaṇa, ang Rudra-gaṇa, ang yoga-gaṇa, ang bhūta-gaṇa; ang mga konstelasyon, ang mga ilog, ang kalangitan; si Garuḍa na hari ng mga ibon; ang mga dakilang ascetic na nagkamit ng ganap na bunga sa pamamagitan ng tapa sa lupa; ang mga di-gumagalaw at gumagalaw na nilalang; ang Himālaya at lahat ng bundok; ang apat na karagatan; ang mga tagasunod ni Śaṅkara na kapantay niya sa tapang; at gayundin sina Viṣṇu, Jiṣṇu, Skanda, at Ambikā—ang pagbigkas ng kanilang mga pangalan nang may dalisay na puso ay sumisira sa lahat ng kasalanan ng taong iyon.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Disciplined and sincere recitation of sacred names (nāma-kīrtana) is presented as a powerful means of moral and spiritual purification, capable of removing sin when done with a pure intention.
Bhīṣma is instructing on religious practice and expiation: he lists divine beings, Śiva’s hosts, cosmic elements, and revered figures, stating that chanting their names with purity frees a person from all sins.