प्राणानामी श्वरानेतान् कीर्तयन् प्रयतो नर: । धर्मार्थकामैरविंपुलैर्युज्यते सह नित्यश:
prāṇānām īśvarān etān kīrtayan prayato naraḥ | dharmārthakāmair vipulair yujyate sa nityaśaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Sila ang mga naghaharing panginoon ng hininga-buhay ng lahat ng nilalang. Ang taong may disiplina at dalisay ang layon, na palagiang pumupuri at bumibigkas ng kanilang mga pangalan, ay patuloy na pagkakalooban ng saganang dharma (katuwiran), artha (kabuhayan at yaman), at kāma (makatarungang ligaya).”
भीष्म उवाच
Sincere, disciplined, and regular praise (kīrtana) of the revered ‘lords’—understood as divine guardians of life—supports a person’s flourishing in the three worldly aims: dharma, artha, and kāma, when pursued within ethical bounds.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues instructing Yudhiṣṭhira on religious duties and beneficial practices. Here he commends the daily recitation/praise of certain exalted beings previously mentioned, stating that such devotion yields steady prosperity in life’s aims.