अमानी मानदो मान्यो लोकस्वामी त्रिलोकधृक् । सुमेधा मेधजो धन्य: सत्यमेधा धराधर:
amānī mānado mānyo lokasvāmī trilokadhṛk | sumedhā medhajo dhanyaḥ satyamedhā dharādharaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Hindi Siya naghahangad ng parangal para sa sarili, ngunit Siya ang nagbibigay-galang sa iba; Siya’y karapat-dapat sambahin. Siya ang Panginoon ng mga daigdig, ang tagapagtaguyod ng tatlong kaharian. Taglay Niya ang dakilang talino, nahahayag sa paghahandog, laging pinagpala at karapat-dapat pasalamatan, may tunay at marangal na pag-unawa; at Siya ang nagtatangan sa lupa—kaya sa mga ganitong bansag pinupuri ang Kataas-taasan.”
भीष्म उवाच
The verse praises the ideal of divine and ethical greatness: true supremacy is marked by humility (not craving honor) while actively honoring others, and by sustaining the world through wisdom, truth, and righteous order.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs and extols the Supreme through a sequence of divine names/epithets (as in the Viṣṇu-sahasranāma context), explaining qualities of the Lord who governs and upholds the cosmos and is present in sacrificial worship.