भूतावासो वासुदेव: सर्वासुनिलयोडनल: । दर्पहा दर्पदो दृप्तो दुर्धरोडथापराजित:
bhūtāvāso vāsudevaḥ sarvāsunilayo 'nalaḥ | darpahā darpado dṛpto durdharo 'thāparājitaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Siya ang tahanan ng lahat ng nilalang; Siya si Vāsudeva, ang banal na Panginoon na lumalaganap at bumabalot sa sanlibutan. Siya ang salalayan na kinakapitan ng buhay ng lahat ng nilikha, at Siya ang ‘Anala’, na may kapangyarihang di masukat. Dinudurog Niya ang mapagmataas na pagmamataas ng mga lumalakad sa landas ng kawalang-katuwiran; ipinagkakaloob Niya sa Kanyang mga deboto ang dalisay na tapang at pag-angat ng loob; Siya’y laging nalulunod sa walang-hanggang ligaya, mahirap maunawaan at maikulong sa puso, at gayunma’y hindi kailanman nagagapi ninuman.”
भीष्म उवाच
The verse praises the Lord as the universal refuge and the inner support of all life, while stressing an ethical contrast: pride rooted in unrighteousness is destroyed, whereas devotees receive purified courage and uplift. The divine is both intimate (abode of beings) and transcendent (hard to grasp), and ultimately invincible.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and devotion. Here he continues a litany of divine epithets describing Vāsudeva’s nature—his cosmic pervasion, his role as the support of life, his moral governance (humbling the arrogant), and his unconquerable sovereignty.