स्वक्ष: स्वड़: शतानन्दो नन्दिज्योतिर्गणेश्वर: | विजितात्माविधेयात्मा सत्कीर्तिश्छिन्न संशय:
svakṣaḥ svaṅgaḥ śatānando nandijyotirgaṇeśvaraḥ | vijitātmāvidheyātmā satkīrtiś chinnasaṁśayaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya yaong may mga matang nakaaakit at mga sangkap na lubhang marikit; ang mismong anyo ng sari-saring ligayang laging muling sumisilang; ang mapalad na liwanag at ang panginoon ng mga pulutong ng mga tanglaw sa kalangitan. Ganap Niyang napagtagumpayan ang Kanyang kalooban; ang Kanyang tunay na kalikasan ay di-maabot ng paglalarawan; ang Kanyang katanyagan ay wagas; at ang lahat ng pag-aalinlangan tungkol sa Kanya ay naputol.
भीष्म उवाच
The verse teaches that the highest object of reverence is characterized not only by cosmic sovereignty and beauty but also by ethical-spiritual qualities: mastery over the inner self, an ineffable nature beyond conceptual capture, and a certainty that removes doubt—encouraging the listener to pursue dharma with clarity and devotion.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing and praising the divine through a sequence of epithets. This verse is part of that laudatory enumeration, presenting a compact portrait of the deity’s attributes—bliss, auspicious radiance, lordship over the luminaries, self-conquest, and freedom from doubt.