भगवान् भगहानन्दी वनमाली हलायुध: । आदित्यो ज्योतिरादित्य: सहिष्णुर्गतिसत्तम:
bhagavān bhagahānandī vanamālī halāyudhaḥ | ādityo jyotirādityaḥ sahiṣṇur gatisattamaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya ang Bhagavān, ang Pinagpalang Panginoon—na nagtataglay at nagkakaloob ng mga banal na kadakilaan; Bhagahā, na kung minsan ay kumukuha ng yaman ng deboto upang lalong tumibay ang pag-ibig; Ānandī, ang anyo ng sukdulang ligaya; Vanamālī, ang may suot na kuwintas ng mga bulaklak sa gubat; Halāyudha, ang may sandatang araro (si Balarāma); Āditya (bilang Vāmana); Jyotirāditya, ang liwanag na nananahan sa araw; Sahiṣṇu, ang matiising tumatanggap ng lahat ng salungatan; at Gatisattama, ang pinakamataas na kanlungan at hantungan ng lahat ng nilalang.
भीष्म उवाच
The verse teaches devotion through contemplation of the Lord’s names: He is the supreme goal (gatisattama), present as cosmic radiance (jyotirāditya), and morally exemplary through forbearance (sahiṣṇu). Remembering these qualities encourages steadiness in dharma and surrender to the highest refuge.
In Anuśāsana Parva, Bhishma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and devotion; here he recites a sequence of divine epithets praising the Lord (in the style of the Viṣṇu-sahasranāma), identifying Him with forms such as Balarāma and Vāmana and with the sun’s inner radiance.