वेधा: स्वाड्रोडजित: कृष्णो दृढ: सड्कर्षणो<च्युत: । वरुणो वारुणो वृक्ष: पुष्कराक्षो महामना:
vedhāḥ svāḍro 'jitaḥ kṛṣṇo dṛḍhaḥ saṅkarṣaṇo 'cyutaḥ | varuṇo vāruṇo vṛkṣaḥ puṣkarākṣo mahāmanāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Siya si Vedhā, ang Tagapag-ayos ng lahat; Svāḍra, sapat sa sarili sa pagtupad ng bawat gawain; Ajita, ang di-matatalo; Kṛṣṇa, ang Panginoong maitim ang kulay; Dṛḍha, ang di-natitinag sa diwa at lakas; Saṅkarṣaṇa, na nagtitipon sa lahat ng nilalang sa oras ng pagkalusaw; at Acyuta, na kailanma’y hindi nahuhulog sa Kanyang kalagayan. Siya si Varuṇa, panginoon ng mga tubig; Vāruṇa, na nagmula kay Varuṇa; Vṛkṣa, ang banal na punò; Puṣkarākṣa, ang may matang gaya ng lotus; at Mahāmanā, ang may dakilang kalooban.”
भीष्म उवाच
The verse teaches contemplative devotion through divine epithets: the Supreme is portrayed as unconquerable, unwavering, and infallible, governing creation and dissolution while sustaining cosmic order. Remembering these names frames ethical life as alignment with a stable, righteous cosmic principle (ṛta/dharma).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and praises the Supreme through a sequence of names and attributes. This verse continues that litany, identifying the Lord with cosmic functions (ordination, dissolution), divine guardianship (Varuṇa), and auspicious iconography (lotus eyes, sacred tree).