Shloka 48
अच्युत: प्रथित: प्राण: प्राणदो वासवानुज: । अपां निधिरधिष्ठानमप्रमत्त: प्रतिष्ठित:
acyutaḥ prathitaḥ prāṇaḥ prāṇado vāsavānujaḥ | apāṁ nidhir adhiṣṭhānam apramattaḥ pratiṣṭhitaḥ ||
Wika ni Bhishma: “Siya si Acyuta, ang Di-Nabibigo—di nagbabago sa alinmang pagbabago; si Prathita, ang Bantog—kilala bilang sanhi ng paglitaw at kaayusan ng daigdig; si Prāṇa, ang Hininga ng Buhay—nagpapanatili sa mga nilalang bilang kosmikong lakas-buhay; si Prāṇada, ang Tagapagkaloob ng buhay—nagpapakain at sumusuporta sa lahat; si Vāsavānuja, ang nakababatang kapatid ni Indra—isinilang na gayon sa pagkakatawang-tao bilang Vāmana; si Apāṁ Nidhi, ang Taguan ng mga tubig—naroroon bilang karagatang nagtitipon at nag-iingat sa mga ito; si Adhiṣṭhāna, ang Pundasyon—ang salalayan at batayang pinagmumulan ng lahat ng nilalang; si Apramatta, ang Laging Mapagmatyag—di kailanman pabaya; at si Pratiṣṭhita, ang Matatag na Nananahan—naninindigan sa sarili Niyang kadakilaan.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplative devotion through divine names: the Supreme is portrayed as changeless, life-sustaining, the cosmic foundation, and ever-vigilant. Remembering these epithets frames dharma as grounded in a stable, sustaining divine order rather than in human fluctuation or negligence.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and devotion. Here he continues a litany of Viṣṇu’s names (a section associated with the Viṣṇu-sahasranāma tradition), explaining the Lord’s attributes through epithets that connect theology with cosmic functions (life, support, vigilance).