ओजस्तेजोद्युतिधर: प्रकाशात्मा प्रतापन: । ऋद्धः स्पष्टाक्षरो मन्त्रश्नन्द्रांशुर्भास्करद्युति:
ojastejodyutidharaḥ prakāśātmā pratāpanaḥ | ṛddhaḥ spaṣṭākṣaro mantraś candrāṁśur bhāskaradyutiḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya ang may taglay na ojas, tejas, at dyuti—lakas, ningning, at kaningningan; ang Kanyang diwa ay liwanag, at sa Kanyang kapangyarihan ay nagpapaliyab at nagpapasuko. Siya’y ganap na puspos ng kasaganaan sa espiritu; malinaw ang Kanyang pantig—ang hayag na Oṁ; Siya ang anyo ng mga mantra ng Veda; Siya’y gaya ng sinag ng buwan na nagpapalamig sa isip na sinusunog ng init ng daigdig, at Siya’y nagniningning na tulad ng araw.
भीष्म उवाच
The Divine is portrayed as the source of both power and guidance: he illuminates like the sun (knowledge, truth, moral clarity) and cools like moonbeams (mercy, relief from suffering). Ethical strength is thus not mere domination; it is illumination joined with compassionate refuge.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and extols the Supreme through a litany of epithets (commonly aligned with the Viṣṇu-sahasranāma tradition). This verse is one segment of that praise, describing the Lord’s luminous and mantra-embodied nature.