Shloka 34
मरीचिर्दमनो हंस: सुपर्णो भुजगोत्तम: | हिरण्यनाभ: सुतपा: पद्मना भः प्रजापति:
marīcir damano haṁsaḥ suparṇo bhujagottamaḥ | hiraṇyanābhaḥ sutapāḥ padmanābhaḥ prajāpatiḥ ||
Wika ni Bhishma: Siya si Marichi, ang maningning na nagliliwanag; si Damana, ang pumipigil sa mga nilalang na naliligaw; si Haṁsa, na nag-aanyong sisne upang ipabatid ang karunungang Veda kay Brahmā; si Suparṇa, ang Garuḍang may magagandang pakpak; si Bhujagottama, ang pinakadakila sa mga ahas bilang si Śeṣa; si Hiraṇyanābha, na ang pusod ay marilag na tila ginto; si Sutapā, na nagsasagawa ng marangal na pag-aayuno at pagninilay (bilang Nara–Nārāyaṇa sa Badarikāśrama); si Padmanābha, ang may pusod na gaya ng lotus; at si Prajāpati, ang Panginoong nag-aaruga at namamahala sa lahat ng nilalang.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that dharma is upheld by the divine through multiple functions—restraint of wrongdoing (damana), illumination and wisdom (marīci, haṁsa), protection and support (garuḍa, śeṣa), and sustaining governance of beings (prajāpati). Remembering these forms cultivates reverence for moral order and disciplined living.
Bhishma is reciting a sequence of divine names/epithets, identifying the Lord through well-known manifestations and attributes (Marīci, Haṁsa, Garuḍa, Śeṣa, Padmanābha, Prajāpati). The passage functions as a devotional and doctrinal enumeration within his instruction on righteous conduct.