Shloka 331
वेद्यो वैद्य: सदायोगी वीरहा माधवो मधु: । अतीन्द्रियो महामायो महोत्साहो महाबल:
vedyo vaidyaḥ sadāyogī vīrahā mādhavo madhuḥ | atīndriyo mahāmāyo mahotsāho mahābalaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya ang Dapat Makilala sa pamamagitan ng mga Veda, ang tunay na Manggagamot na nagpapagaling, laging nakatatag sa yoga; ang pumupuksa sa mga bayani; si Mādhava, si Madhu; lampas sa abot ng mga pandama, ang may hawak ng dakilang banal na māyā, may makapangyarihang pagpapasya at dakilang lakas. Sa pagbigkas na ito ng mga pangalan, pinupuri ni Bhīṣma ang kataas-taasang paghahari at kapangyarihang mapagkalinga ng Panginoon—bilang panloob na layon ng sagradong kaalaman at bilang mapagpasiyang puwersang nagtataguyod sa dharma sa pamamagitan ng pagdaig sa mapanirang lakas.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents the Lord as the ultimate object of Vedic knowledge and the healer of worldly and spiritual suffering, while also affirming His transcendent nature (beyond the senses) and His power to uphold dharma through decisive strength and divine agency (māyā).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing and praising the Supreme through a sequence of divine epithets (as in the Viṣṇu-sahasranāma context), describing the Lord’s qualities—healer, yogin, transcendent, and mighty protector—before the listening audience (notably Yudhiṣṭhira in this section).