भ्राजिष्णुभोंजनं भोक्ता सहिष्णुर्जगदादिज: । अनघो विजयो जेता विश्वयोनि: पुनर्वसु:
bhrājiṣṇur bhojanaṁ bhoktā sahiṣṇur jagadādijaḥ | anagho vijayo jetā viśvayoniḥ punarvasuḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya’y maningning sa Kanyang pinakadiwa; Siya ang sustansiyang tulad ng amṛta na karapat-dapat ‘lasapin’ ng marurunong, at Siya rin ang Tagalasap na dumaranas sa pamamagitan ng katauhan. Matiisin at mapagtiis, Siya ang sinaunang pinagmulan ng daigdig, kusang nahahayag sa oras ng paglikha. Walang dungis at walang kasalanan, Siya ang sukdulan sa tagumpay—higit sa kaalaman, paglayo sa pagnanasa, at kapangyarihang panginoon. Sa Kanyang likas na kalikasan, Siya ang Mananakop ng lahat ng nilalang; Siya ang sinapupunan at sanhi ng sansinukob; at Siya ang “Punarvasu,” ang muling-muling nananahan sa mga paglusong na may katawan.
भीष्म उवाच
The verse praises the Supreme as both the object of spiritual ‘enjoyment’ (the ambrosial reality realized by the wise) and the inner experiencer, while emphasizing ethical and metaphysical ideals: sinlessness, patience, mastery, and being the universal source. It frames divine greatness not merely as power, but as purity, endurance, and the ground of all existence.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and extols the Supreme through a litany of divine names (commonly aligned with the Viṣṇu-sahasranāma tradition). This verse is one segment of that praise, enumerating epithets that describe the deity’s cosmic origin, inner lordship, and recurring presence in the world.