सुरेश: शरणं शर्म विश्वरेता: प्रजाभव: । अह: संवत्सरो व्याल: प्रत्यय: सर्वदर्शन:
sureśaḥ śaraṇaṃ śarma viśvaretāḥ prajābhavaḥ | ahaḥ saṃvatsaro vyālaḥ pratyayaḥ sarvadarśanaḥ ||
Wika ni Bhishma: Siya ang Panginoon ng mga diyos; ang sukdulang kanlungan ng mga nagdurusa; ang kaligayahan mismo; ang binhi at sanhi ng sansinukob; ang pinagmumulan ng lahat ng nilalang. Siya ang liwanag ng araw, ang taon na sumusukat sa panahon; ang kosmikong ahas (Shesha) na nagdadala sa mga daigdig; ang katotohanang natatanto ng dalisay na pag-unawa; at ang nakakakita-sa-lahat na saksi ng bawat isa. Sa ganitong paraan, itinuturo ng aral na ito ang pagkanlong sa Banal bilang saligan ng kaayusan, panahon, at paghatol sa tama at mali.
भीष्म उवाच
The verse teaches devotion grounded in recognition of the Divine as the ultimate refuge and the cosmic principle behind creation, time, and moral knowledge—encouraging surrender to the all-seeing witness who sustains order.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction by reciting a hymn-like sequence of divine names/attributes, describing the Supreme through epithets that link divinity with protection, bliss, creation, time, and omniscience.