ईश्वरो विक्रमी धन्वी मेधावी विक्रम: क्रम: । अनुत्तमो दुराधर्ष: कृतज्ञ: कृतिरात्मवान्
īśvaro vikramī dhanvī medhāvī vikramaḥ kramaḥ | anuttamo durādharṣaḥ kṛtajñaḥ kṛtir ātmavān ||
Wika ni Bhishma: Siya ang Panginoon—makapangyarihan at naghahari; bayani at matapang; may hawak na busog; sukdulang matalino; ang mismong anyo ng kagitingan at ng hakbang na may layon. Siya’y walang kapantay at di masusugpo; marunong tumanaw ng utang na loob kahit sa munting handog; ang saligan ng bawat mabisang pagsisikap ng tao; at may ganap na pagpipigil-sa-sarili—naninirahan sa sariling kaluwalhatian.
भीष्म उवाच
The verse praises the Lord as supreme and invincible, yet also profoundly responsive to devotion: even small offerings are acknowledged with great grace. Ethically, it elevates gratitude, steadfast power guided by order (krama), and self-mastery (ātmavān) as divine ideals.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine epithets—an encomium of the Lord’s qualities—within his instruction on dharma. This verse strings together names highlighting sovereignty, valor, intelligence, unassailability, gratitude toward devotees, and self-established majesty.