Shloka 20
अग्राहा: शाश्वत: कृष्णो लोहिताक्ष: प्रतर्दन: । प्रभूतस्त्रिककुब्धाम पवित्र मड़लं परम्
agrāhyaḥ śāśvataḥ kṛṣṇo lohitākṣaḥ pratardanaḥ | prabhūtas trikakubdhāma pavitra-maṇḍalaṁ param ||
Wika ni Bhishma: Siya’y lampas sa abot ng isip, walang hanggan; si Krishna, ang Panginoong mapang-akit sa lahat at puspos ng kaligayahan; mapulang-mata, ang tagapagwasak na nagdadala sa mga nilalang sa paglusaw sa wakas ng panahon; sagana sa kaalaman at kapangyarihang makapangyarihan; ang mismong tahanan at sandigan ng tatlong dako (itaas, ibaba, at gitna); ang tagapaglinis ng lahat—tunay na ang pinakamataas na bilog ng pagpapala at kabutihang-palad.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine (here praised as Kṛṣṇa) transcends ordinary mental grasp, yet is the sustaining ground of the cosmos and the purifier of beings; devotion is grounded in recognizing both transcendence (agrāhya, śāśvata) and immanence (support of all directions, source of auspiciousness).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction and praise, offering a litany of divine epithets for Kṛṣṇa/Vāsudeva—describing his eternal nature, cosmic sovereignty, role in dissolution, and power to purify—within a broader discourse on dharma and sacred remembrance.