३० विश्व विष्णुर्वघट्कारों भूतभव्यभवत्प्रभु: । भूतकृद् भूतभूद् भावों भूतात्मा भूतभावन:
viśvaṁ viṣṇur vaṣaṭkāro bhūtabhavyabhavatprabhuḥ | bhūtakṛd bhūtabhṛd bhāvo bhūtātmā bhūtabhāvanaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya ang mismong sansinukob; Siya si Viṣṇu, ang Panginoong sumasaklaw sa lahat. Siya ang panawagang vaṣaṭ—ang banal na gawa sa paghahandog na siyang nagtatapos at nagpapaganap sa alay. Siya ang naghahari sa nakaraan, sa darating, at sa kasalukuyan. Sa pag-angkin ng kapangyarihan ng paglikha, pinalilitaw Niya ang mga nilalang; sa pag-angkin ng kapangyarihan ng pag-alalay, Kanyang sinusuportahan at pinangangalagaan sila. Bagama’t walang hanggan sa Kanyang diwa, Siya ang Katotohanang laging nahahayag; Siya ang Sarili sa loob ng lahat ng nilalang, at ang Nagpapasibol at Nagpapalago sa kanila.
भीष्म उवाच
The verse identifies the Lord as both the cosmic totality and the indwelling Self of all beings, and also as the very principle of yajña. Ethically, it implies that dharma is upheld by seeing the divine in all creatures and by treating sacrificial duty, self-restraint, and care for life as worship of the same all-pervading Reality.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and extols Viṣṇu through a litany of divine names (the Viṣṇu-sahasranāma context). This verse is one segment of that praise, describing Viṣṇu’s cosmic, sacrificial, and immanent aspects.