भक्तिमान् यः सदोत्थाय शुचिस्तद्गतमानस: । सहसतं वासुदेवस्य नाम्नामेतत् प्रकीर्तयेत्
bhaktimān yaḥ sadotthāya śucis tadgatamānasaḥ | sahasraṁ vāsudevasya nāmnām etat prakīrtayet ||
Wika ni Bhīṣma: Sinumang may debosyon—na palaging bumabangon sa bukang-liwayway, nagpapadalisay sa pagligo, at ang isip ay nakatuon sa Kanya—at maayos na bumibigkas ng sanlibong pangalan ni Vāsudeva, ay magkakamit ng dakilang katanyagan at dangal sa mga tao, matatamo ang matatag na kasaganaan, at mararating ang pinakamataas na kabutihan. Hindi siya dinadalaw ng takot saanman; nakakamit niya ang sigla at panloob na ningning, at nagiging malusog, maningning, malakas, kaaya-aya ang anyo, at puspos ng lahat ng kabutihang-asal.
भीष्म उवाच
Steady devotion expressed through disciplined morning purity and focused remembrance, culminating in the recitation of Vāsudeva’s thousand names, is presented as a powerful dhārmic practice that yields inner fearlessness and comprehensive well-being—ethical excellence, vitality, and stable prosperity.
In the Anuśāsana Parva’s instruction section, Bhīṣma continues advising Yudhiṣṭhira by praising the practice of chanting the Vāsudeva-sahasranāma, describing the qualities of the practitioner and the fruits that follow from such devoted recitation.